Aeone

Human ardent, big sister of Zohra

Description:

Aeone_charsheet_1.jpg
Aeone_charsheet_2.jpg
Aeone_-_Ardent_-_Spells_-_Site.jpg

Bio:

De eerste paar jaar van mijn leven waren normaal. Althans zo normaal als maar kan zijn in een vijandelijke wereld. Ik woonde samen met mijn ouders op een boerderij. We hadden niet veel maar we hadden ons eigen land en vee en met hard werken hadden we altijd genoeg te eten.

Dit veranderde toen ik ongeveer negen was, mijn vader ging op reis. Waarom weet ik niet precies, ik weet wel dat er wat spanningen waren voor die tijd maar als kind begreep ik er niet veel van. Mijn vader bleef langer dan een jaar weg, het was een zware tijd waarin mijn moeder en ik maar net in onze levensbehoeften konden voorzien en de andere taken op de boerderij verwaarloosd werden. Na anderhalf jaar kwam mijn vader terug, maar hij was veranderd.

Hij leek weer te leven en er was een sprankeling in zijn ogen. Echter hij kwam niet alleen terug, met hem was een baby half-elf. Ik was ontzettend blij dat mijn vader weer terug was en dan nog met een zusje! Ik had in ieder geval nooit begrepen waarom ik geen zusje of broertje had. Ik snapte er ook niets van dat mijn moeder kwaad en gekwetst was en dat ze niks van Zohra (mijn half-elf zusje) wou hebben. Hoe kon ze kwaad zijn op dit onschuldige, pasgeboren wezentje dat nog nooit iets verkeerd had kunnen doen in deze wereld? Rond deze tijd begon ik langzaam te beseffen dat ik emoties kon voelen maar ik dacht dat dit normaal was en iedereen dit kon. Het leven dat in mijn vader was gekomen in zijn jaar weg werd snel weer onderdrukt door mijn moeder en hij begroef zich in het werken.

Ik ging Zohra dus verzorgen en opvoeden. Ik had alles voor haar over, ze was een stralend en gelukkig middelpunt in mijn leven. Het was altijd een genot om bij haar te zijn en om voor haar te zorgen en haar levendige, vrolijke emoties te proeven. Gedurende acht jaar zorgde ik voor Zohra en groeiden we samen op. Mijn kleine zusje was het middelpunt van mijn leven en ik zou haar altijd beschermen.
Zoals gewoon bij zusjes hadden we weleens ruzie maar dit werd altijd snel opgelost. Onze ruzies waren dan wel niet helemaal normaal want Zohra bleek magisch talent te hebben wat in een ruzie weleens omhoog kwam en dingen in haar buurt dan de neiging hadden om te ontploffen of in brand te vliegen. Echter dit was altijd vrij onschuldig en onschadelijk. Maar op latere leeftijd werd het gecompliceerder, mijn empathie nam in de loop van de jaren toe en ik merkte dat ik mijn hele heftige emoties ook projecteerde in andere personen. Het probleem was dat ik, net als Zohra, totaal geen controle had over mijn krachten. En onze ruzies werden steeds erger, niet dat het vaak voorkwam, maar de sterke emoties van Zohra riepen sterke emoties in mij op die ik weer projecteerde op Zohra. Het was mijn taak om dit te voorkomen omdat het mijn verantwoordelijkheid was om voor de opvoeding van Zohra te zorgen maar omdat ik dus geen controle had escaleerde ieder klein conflict. Dit werd steeds erger totdat Zohra, bij een hele heftige ruzie om niks, de schuur opblies waar we in stonden. Gelukkig waren we beide slechts lichtgewond maar het was voor mij duidelijk dat zolang ik geen controle over mijn krachten had dat ik niet voor mijn zusje kon zorgen en haar niet kon beschermen.

In de weken na dit incident probeerde ik nog wel om mezelf controle aan te leren maar zag snel in dat het in deze emotionele omgeving niet ging lukken. Daarom heb ik de zware beslissing genomen om op reis te gaan om mezelf te leren controleren. Het was een zeer zwaar afscheid, en ik kon het verwijt voelen in Zohra. Maar ik zag geen andere uitweg en zonder iemand anders die mij advies kon geven was dit de enige oplossing voor mij. Ik wist dat onze vader goed voor Zohra zou zorgen, hij hield heel veel van haar en zelfs mijn moeder had haar wat meer geaccepteerd in de loop van de jaren.

Met een zwaar hart begon ik aan mijn avontuur, vol in de overtuiging dat ik na een paar jaar terug zou keren. Ik was achttien en wist eigenlijk niks van de wereld. In het begin trok ik vooral in willekeurige richting rond. In ruil voor kleine klusjes overnachtte ik op boerderijen. Na een jaar kwam ik een oude handelaar tegen genaamd Thran Finn. Hij had in een leger gezeten waar hij in een gevecht zijn rechter onderbeen en een paar vingers is kwijtgeraakt. Na jaren van trouwe dienst was hij vanwege deze verwondingen ontslagen en besloot hij om te gaan handelen. Ik was hem tegengekomen in een herberg in een dorp waarvan ik de naam niet eens meer weet. Ik weet niet wat hij in mij zag, maar hij vroeg of ik met hem mee wou reizen. Hij zei dat hij een lijfwacht nodig had omdat hij ook al weer een dagje ouder werd en wel wat hulp kon gebruiken op de onveilige handelsroutes. Ik wist wel dat hij geen lijfwacht nodig had. Hij was nog zeer vitaal en kon nog zeer goed zelf vechten. Het duurde maanden voordat ik hem zelfs maar kon aan raken tijdens onze oefeningen, ondanks zijn handicap.

Ik ben een paar jaar bij hem geweest en heb training gekregen met verschillende wapens. Voornamelijk de quarterstaff en de verschillende polearm varianten. Ook heeft hij mij leren omgaan met verschillende soorten bepantsering. Waar hij mij ook heel erg mee heeft geholpen is mijn krachten leren te controleren en die te gebruiken in gevechten. Thran had een zeer nuchtere kijk op de wereld en was altijd bereid om anderen te helpen. Ondanks dat hij een zwaar leven heeft gehad bleef hij altijd optimistisch, dit is wat onze samenwerking zo succesvol maakte. Hij was niet alleen mijn trainer, maar ook mijn mentor en ik denk dat ik voor hem ook de dochter was die hij nooit heeft gehad.

Toen ik ongeveer zevenentwintig was, besloot Thran om te stoppen met handelen. Hij had een klein pensioentje opgebouwd en een aardige weduwe ontmoet waarmee hij is gaan samen wonen in een rustig dorpje. Na een emotioneel afscheid besloot ik toen om terug te gaan naar de boerderij. Ik had in de loop van de jaren wel brieven gestuurd maar het duurde meerdere maanden voordat ik antwoord kreeg. Sterker nog, de laatste paar jaren had ik niks meer gehoord. Ik maakte me dus zorgen en ging weer op pad naar huis. Bij de boerderij aangekomen bleek er niemand meer te wonen, het was vervallen en aan de staat te zien was dit al een paar jaar zo. Er was geen teken te zien van wat er met mijn ouders en Zohra was gebeurd. Waarom zijn ze weg gegaan? De twijfels sloegen weer toe, ik wist niet wat er gebeurd was maar ik wist wel dat ik er bij had moeten zijn om te helpen! Tenslotte was Zohra mijn verantwoordelijkheid en nu zou ik haar waarschijnlijk nooit meer zien. Ik ben nog een paar weken in de buurt gebleven, heb rond gevraagd in de nabij gelegen dorpen maar niemand kon mij iets vertellen.

Omdat ik daar toch niets kon bereiken besloot ik om naar de stad te gaan, hier ontmoette ik Sidrial weer. Een vriend die ik hier vaker in de herberg had gezien tijdens mijn reizen met Thran. Hij was samen met een elf, Avalon, op zoek naar een derde persoon om op avontuur te gaan en proberen onze impressie op de wereld achter te laten. Ik besloot om met hun mee te gaan om proberen te achterhalen wat er met Zohra gebeurd was en om de wereld stukje bij beetje te verbeteren.

Aeone

Union of Remarque Thomas_Verkooijen NaH2PO4aq